... De zekere en gestadige vooruitgang van de derde engelboodschap van het eerste begin kan wel vergeleken worden met de voorspoed, die Zerubabel vergezelde vanaf de dag, dat hij het fundament, de hoeksteen van de tempel legde. ...

Andere voorzeggingen vervuld

Bedenkt toch wat voorafgegaan is aan deze dag, de vierentwintigste der negende maand, van de dag aan, waarop de tempel des HEREN gegrondvest werd. Bedenkt: Is er nog zaad in de schuur? Ja, ook de wijnstok, de vijgenboom, de granaatappelboom en de olijfboom hebben niet gedragen. Van deze dag aan zal Ik zegenen. Hag.2:19-20. De zekere en gestadige vooruitgang van de derde engelboodschap van het eerste begin kan wel vergeleken worden met de voorspoed, die Zerubabel vergezelde vanaf de dag, dat hij het fundament, de hoeksteen van de tempel legde.

Een afschrikwekkende verwachting

Toen het Joodse volk met een lege beurs en lege graanschuren geroepen werd om de tempel Gods te bouwen, leek het naar menselijk inzicht een loze verwachting. Toen zij door geloof de oproep gehoorzaamden en gewillig aan het werk gingen, werd Gods zegenende hand zichtbaar over hen. Als wij de ervaringen in het opgaan van deze boodschap nagaan, ontdekken wij de leidende hand met hen, die Zijn weg kozen. Ook al wordt beproeving hun deel, toch wordt Gods zorg voor Zijn volk en Zijn werk steeds duidelijk voor hen, die op Hem vertrouwen.

Getuigenis schildert karakter

Op 24 november 1862 werden twee vergaderingen tegelijkertijd gehouden in het huis van WilliamWilson, van Greensville, Mich., met het doel om twee kerken te vormen voor degenen, die de Sabbats waarheid in die omgeving hadden aanvaard. De vergadering voor de Greensville kerk werd geleid door br. White en zijn vrouw in de ene kamer, terwijl br. Byington en ik de leiding hadden over de vergadering in een andere kamer voor de West Plains kerk. Terwijl wij bezig waren met het voorbereidende werk in een kamer, konden we de stem van zr. White horen, toen zij haar getuigenis bracht in de andere kamer. Wij hadden enkele moeilijkheden in ons werk, toen juist op het goede moment zr. White de deur opende en zei: “Broeder Loughborough, ik zie bij het overzien van dit gezelschap, dat ik getuigenissen heb voor sommigen van de aanwezige personen. Als u klaar bent, zal ik komen en spreken”. En omdat wij precies op dat moment hulp nodig hadden, kwam ze binnen. Behalve van br. Byington en mijzelf, wist ze van slechts drie personen in de kamer de namen. De anderen waren vreemden, die zij nog nooit gezien had, behalve zoals ze aan haar getoond waren in een visioen.

Meneer Pratts leven beschreven

Toen zij opstond om te spreken, zei ze: “U zult mij moeten verontschuldigen voor het overbrengen van wat ik te zeggen heb, omdat ik u de personen beschrijf, daar ik uw namen niet ken. Als ik naar uw gezichten kijk, komt mij voor, wat de Here behaagde om mij aangaande u te tonen. Die man in de hoek met één oog ( iemand sprak en zei: zijn naam is Pratt) geeft hoog op en maakt aanspraak op groot geloof, maar hij is nog steeds niet bekeerd. Neem hem niet in de kerk op in zijn huidige conditie, want hij is geen christen. Hij besteedt veel vrije tijd in winkels en warenhuizen, debatterend over de theorie van de waarheid, terwijl zijn vrouw thuis hout moet kappen, de tuin moet onderhouden enz. Hij maakt beloften maar komt zijn afspraken niet na. Zijn buren hebben geen vertrouwen in zijn betuigingen van geloof. Het zou voor de zaak van het geloof beter zijn, als hij, in zijn huidige toestand, daar niets over zou zeggen.”

Broeder Barr blij gemaakt

Zij vervolgde: Deze bejaarde broeder (terwijl ze naar hem wees, zei iemand: br. Barr) werd mij getoond in directe tegenstelling met die andere man. Hij is een goed voorbeeld in zijn leven, zorgvuldig om al zijn beloften te houden en zorgt goed voor zijn gezin. Hij durft nauwelijks over de waarheid tot zijn buren te spreken, uit angst, dat hij het werk zal benadelen en kwaad zal doen. Hij begrijpt niet, hoe de Here zo genadig kan zijn, om hem zijn zonden te vergeven en denkt dat hij ongeschikt is, om zelfs maar bij de kerk te horen.” Toen zei ze tegen hem: “Br. Barr, de Here heeft mij gevraagd tot u te zeggen, dat u al de zonden beleden hebt, waarvan u zich bewust bent en dat Hij u al uw zonden lang geleden vergeven heeft, als u dat maar zou geloven.”

Het zorgelijke in het gezicht van de broeder verdween snel. Hij keek op met een glimlach en zei in zijn eenvoud: “Is dat zo?” “Ja”, antwoordde zr. White: “En mij werd verteld, dat ik u moet zeggen: ‘Kom bij ons en wordt lid van de kerk; en als u de gelegenheid heeft, spreek dan ten gunste van de waarheid; het zal een goed resultaat hebben, want uw buren hebben vertrouwen in u’.” Hij antwoordde: “Dat zal ik doen.” Toen zei ze: “als dhr. Pratt, voor een tijd, een houding zou kunnen hebben als br. Barr gehad heeft, dan zou het hem goed doen.” Zo was de oorzaak van onze moeilijkheden in het organiseren weggenomen. Vóórdat haar getuigenis gebracht werd, konden wij br. Barr er niet toe krijgen zich met de kerk te verenigen; terwijl aan de andere kant bijna iedereen ertegen was om dhr.Pratt aan te nemen, maar niemand voelde zich vrij te vertellen, waarom hij er tegen was.

Een gezin van jaloezie genezen

Vervolgens richtte zij zich tot een man met een rossig gezicht, die aan één kant van de kamer zat; en toen wees zij naar een vrouw met een smal gezicht helemaal aan de andere kant en sprak hen aan als man en vrouw. Zij beschreef enkele dingen, die zich in hun verleden hadden afgespeeld, voordat zij de waarheid beleden hadden. Zij zei, dat deze dingen voor de geest van de vrouw door Satan opgeblazen waren tot zij tot krankzinnigheid gedreven werd. “Ik zag,” zei zr. White, “dat deze vrouw een jaar in een krankzinnigengesticht geweest is; maar sinds haar genezing heeft zij dezelfde jaloerse gevoelens in haar geest toegelaten, zeer tot verdriet van haar man, die alles in zijn macht gedaan heeft, om haar te tonen, dat hij trouw aan haar was en dat zij geen reden had om hem op afstand te houden zoals zij nu doet.”

Onmiddellijk haastte de vrouw zich door de kamer en op haar knieën vroeg zij haar man om haar te vergeven. De toehoorders waren zo goed als vreemden van elkaar in dat deel van het land en hun vroegere geschiedenis was onbekend. Degenen echter, die hen het beste kenden, waren zich ervan bewust, dat er een vervreemding tussen hen bestond, maar de oorzaak kenden zij niet.

Iets dergelijks als Elisa en Hazaël

Nadat zr. White haar getuigenis gebracht had, was het werk van het organiseren van de kerk spoedig gereed. Dhr. Barr kwam van harte in de organisatie, terwijl dhr. Pratt hen verliet. Op het moment dat de vergadering gesloten werd, zei hij heel driftig tegen br. Barr: “Luister, het heeft geen zin om te trachten met deze mensen om te gaan en schijnheilig te doen; je kunt het niet.” De karakterschets zoals in het voorgaande geval, herinnert ons sterk aan een soortgelijk geval, verteld in de dagen van Elisa, de profeet: (2Kon.8:7-15). Benhadad, koning van Syrië, had zijn knecht Hazaël naar Elisa gestuurd om te vragen, of hij van zijn ziekte zou genezen. Elisa had een visioen van Hazaëls geval gehad en toen de man voor hem stond en hij hem zag, kwam alles hem weer levendig voor de geest.

Br. White getroffen door verlamming

Op woensdag 16 augustus 1865 kreeg br. White ten gevolge van overbelasting in zijn werk en gebrek aan slaap een aanval van verlamming. Omdat er onder ons volk nog geen gezondheidsinstituten waren, werd hij naar Dansville N.Y. gebracht, waar een gezondheidsinstelling was, genaamd, “Ons Huis op de Heuvel”. Zijn vrouw en de schrijver waren daar met hem van 4 september tot 7 december. Hij kreeg echter weinig verlichting van de behandeling, die hij in die inrichting kreeg, en wij gingen daarom naar het gastvrije huis van Bradley Lamson, Lake View, Rochester, N.Y., waar wij ongeveer drie weken bleven. Wij waren blij hier br. J.N.Andrews te ontmoeten, die juist in die stad teruggekeerd was, na verscheidene maanden in Maine te zijn geweest.

Gebed voor Br. White

De gezinnen van br. Andrews en br. Orton kwamen ieder middag bij ons voor een gezamenlijk gebed voor br. White. Dit duurde tot 25 december. Terwijl de buitenwereld vol vrolijkheid aan het feestvieren was op die kerstdag, hield de Rochesterkerk een dag van vasten en gebed voor br. White. Wij kwamen zowel in de voor- als in de namiddag samen en ‘s avonds nog eens met diegenen, die voor br. White hadden gebeden, in het huis van br. Lamson.

Het visioen in de kerstnacht

De vergadering die avond was overweldigend. Br. White werd rijkelijk gezegend en zr. White kreeg een wonderbaarlijk visioen, waarin haar vele dingen getoond werden. Onder dezen waren aanwijzingen voor br. White hoe hij verder moest gaan om zijn geloof in God uit te dragen, die zo zichtbaar Zijn hand naar hem had uitgestrekt, om voor Hem te werken, zodat hij zijn gezondheid terug mocht krijgen.

Satans aanval voorspeld

Tegen degenen, die voor br. White gebeden hadden zei zr. White: “Het was Satans doel om mijn echtgenoot te vernietigen en hem in het graf te brengen. Door deze ernstige gebeden is zijn macht gebroken. Mij werd getoond, dat Satan kwaad is op dit groepje, dat drie weken lang doorgegaan is met ernstig te bidden ten behoeve van deze dienstknecht van God en hij is nu van plan een krachtige aanval op hen te doen. Mij werd gezegd u te zeggen: ‘Leef heel dicht bij God, zodat u voorbereid zult zijn op wat er kan komen’ “.

De voorgevoelens van J.T.Orton

Op de eerste dag van januari 1866 vertrokken br. White en zijn gezin per trein naar Battle Creek, Mich. Ik bleef de rest van de winter in west New York. Vanaf de avond, dat het visioen gegeven werd, kreeg br. J.T.Orton de indruk, dat zijn leven in gevaar was, en toch wist hij niet waardoor. Deze indruk vertelde hij aan verschillende mensen. Op zaterdagavond 4 maart keerde hij terug naar Rochester vanaf Parma, waar hij een tweedaagse vergadering had bijgewoond in gezelschap van dhr. E.B. Sanders (nu, 1905, verblijvend in San Jose, Cal.). Hij vroeg aan hem om de meest belichte straat te bewandelen, terwijl ze door de stad liepen, “want”, zei hij, “ik voel steeds, alsof iemand zal trachten mij te doden.” Toch scheen hij geen idee te hebben wie dat was, die hem het leven wilde benemen.
Ik keerde van Parma naar Rochester terug op 7 maart en stopte bij br. Lamson, schoonzoon van br. Orton. Op de 8ste bezochten hij en zr. Orton ons, om afspraken te maken om de volgende morgen per trein naar Lancastor (Erie Co.) te gaan, waar ik in de huwelijks plechtigheid voor zijn enige zoon, zou voorgaan. Het was een prettige en plechtige dag.

Moord op J.T.Orton

Zij verlieten Lamsons gezin om vijf uur in de namiddag en om half acht ‘s avonds kwam een boodschapper, die ons meedeelde, dat er een aanslag gepleegd was op br. Orton door een onbekende persoon, in zijn eigen stallen, terwijl hij zijn paarden verzorgde. Wij haastten ons naar de plek en ontdekten, dat hij met een met ijzer beslagen wagenpaal wreed op zijn hoofd geslagen was en nu bewusteloos lag. Hij stierf die nacht om 12.35 uur. Tot op vandaag is niet bekend, wie de gruwelijke daad bedreef. Het ging zeker niet om geld, daar zijn zakken niet waren aangeroerd, evenals zijn portemonnee, die $45 bevatte. Het was een vreselijke schok voor zijn echtgenote, die zij nooit te boven is gekomen. Haar gezondheid ging spoedig achteruit en zij overleed kort daarop.

De voorspelling van die kerstavond vervuld

Binnen enkele maanden vanaf die gedenkwaardige kerstavond lagen zes van de negen, die deelnamen aan de drie weken van gebed, in hun graf. Zo werd opnieuw een voorspelling heel treffend vervuld.

Verlichting voor de wanhopigen

In de vroege morgen van 12 december 1866 kwam Elias Stiles, uit North Liberty Ind., naar mijn huis en vroeg mij met hem mee te gaan om, zo mogelijk verlichting te brengen aan James Harvey, die de wanhoop nabij was en voelde, dat er geen hoop meer voor hem was. Ik wist dat zr. White een uitgebreid gezicht gegeven was in haar laatste visioen en dat haar vele gevallen in profetie getoond waren. Ik zei tot hem: “Het zou kunnen, dat zr. White iets gezien heeft over zijn omstandigheden, en als dat zo is, en ze het opschrijft, zal dat meer effect hebben dan alles wat ik tot hem zou kunnen zeggen.” Wij zochten haar onmiddellijk op en zonder een woord tegen haar te spreken over br. Harvey’s toestand, vroeg ik: “Zr. White heeft u enig licht gekregen in een van de visioenen, die u gegeven zijn over de toestand van br. James Harvey?” “Ja,” zei ze, “dat heb ik, en ik heb al enkele dagen het gevoel dat ik het moet opschrijven en het hem toezenden.” Ze begon te vertellen, wat zij gezien had. Ik zei: “Ik ga morgenochtend bij hem op bezoek en als u alles wilt opschrijven, wat u getoond werd, zal ik het voor hem meenemen.” Met deze afspraak verlieten wij haar en in de avond kwamen wij terug. Zij had alles opgeschreven en deed ons het genoegen het hardop voor te lezen.

Getuigenis voor de wanhopige James Harvey

Het getuigenis stelde duidelijk vast, dat br. Harvey in een slechte gezondheid gebracht zou worden. Satan zou proberen hem diep wanhopig te brengen en trachten hem tot de gedachte te brengen, dat er geen genade voor hem was en geen hoop in zijn geval; maar zij zag, dat hij alles gedaan had, wat in zijn macht was om de fouten uit zijn verleden te herstellen, en dat God hem vergeven had. Bovendien werd haar getoond, dat wanneer hij verzocht zou worden om zichzelf te vernietigen, dat Gods engelen zich dan rondom hem zouden scharen en dat ze hem erop zouden wijzen om op God en de hemel zijn hoop te vestigen. Er waren vele dergelijke woorden van troost en bemoediging in het getuigenis.

Met dit document in mijn bezit gingen wij de volgende morgen naar North Liberty. Onderweg vertelde dhr. Stiles mij, dat br. Harvey mij wel wilde ontmoeten, maar hij had gezegd, dat ik geen woord van hoop voor hem zou hebben. En wanneer ik hem zou ontmoeten, ik het met hem eens zou zijn, dat zijn geval hopeloos was, dat hij een verloren man was; en net zoals Eli, toen aan hem verteld werd dat Gods ark weggenomen was, ook hij achterover zou vallen en sterven. Wij kwamen om ongeveer drie uur’s middags bij br. Harvey aan. Toen ik hem ontmoette zei ik: “Broeder Harvey, hoe gaat het?” Op klagende toon antwoordde hij: “Verloren! Verloren!! Verloren!!!” “Neen, u bent niet verloren. Er is hoop in uw geval!” zei ik. Toen hij mijn antwoord hoorde, zei hij met zachte stem: “Ik heb drie weken lang gedacht, dat er geen hoop voor mij was en dat ik verloren was; en vandaag, toen ik het dorp in kwam vanaf de boerderij, en over de brug bij de molenvijver liep, scheen iets tegen mij te zeggen: ‘Je bent verloren!’ Er is geen hoop voor u! Spring in de molenvijver en verdrink jezelf! Ik dacht, dat zoiets blaam zou werpen op de zaak van Christus en zo werd ik ervan weerhouden mijzelf te vernietigen.

Bevrijding kwam snel

“Wel, br.Harvey, je bent niet verloren!” Zei ik. “Ik heb hier een getuigenis direct van de hemel, dat zegt, dat u niet verloren bent!” “Dan wil ik dat horen”, antwoordde hij. Ik las hem het getuigenis voor, na eerst gesteld te hebben, dat het niet mijn woorden waren. Toen ik klaar was met lezen, lichtte zijn gezicht op met een glimlach toen hij zei: “Dan is er hoop in mijn geval. Ik geloof de Here.” Na het lezen hadden wij een bidstond en toen hij opstond, was hij een veranderd en gelukkig man.

Hij vertelde ons dat hetgeen voorgelezen was, de toestand van zijn geest van de afgelopen drie weken beschreef, en wel nauwkeuriger dan hij zelf ooit had kunnen doen. Zo werd de liefde van God, door middel hiervan, getoond in het opbeuren van deze broeder uit de wanhoop.

Het werkterrein vergroot

Tot aan het jaar 1868 was het werkterrein van de Zevende-dags Adventisten beperkt tot de Verenigde Staten, en wel tot het deel dat ten noorden ligt van de zuidgrens van Missouri en ten oosten van de Missouri rivier. Op een vergadering waarbij het werkveld en de verdeling van het werk nagegaan werden, tijdens een zitting van de Generale Conferentie in Battle Creek Mich., op 28 mei, werd besloten om twee werkers en een tent van twee en twintig meter naar Californië te sturen. Br. D.T. Bourdeau en de schrijver kwamen op 18 juli van dat jaar in San Francisco aan.

Begin van de zending in Californië

Eén ding wens ik op te merken in verband met het begin van de zending in Californië, die goed het praktische gebruik van de gave der profetie illustreert. Paulus zegt over geestelijke gaven, inclusief de gave der profetie het volgende: “Om de heiligen toe te rusten tot dienstbetoon, tot opbouw van het lichaam van Christus.” De meest geschikte wijze, om de heiligen te vervolmaken is toch het aanwijzen van de zonde zodat zij ze weg doen en gewassen worden van hun zonden in het kostbare bloed van onze Heer Jezus Christus. Tot dit doel heeft de hulp, door de geest der profetie in het dienstwerk, zich voortdurend geopenbaard in verband met de zaak van de tegenwoordige waarheid, om de dienstknechten des Heren de tekortkomingen in hun manier van werken te tonen, en hoe ze, op een andere manier, meer efficiënt kunnen zijn in het bekeren van zielen.

Getuigenis van hoe te werken in Californië

Kort na onze aankomst in Californië ontvingen wij een brief van zr. White, waarin zij vertelde over een visioen dat haar in Battle Creek gegeven werd op vrijdagavond 12 juni, - een dag, die wij in Lancaster, N,Y. hadden doorgebracht, voordat wij naar Californië vertrokken. Zij was nooit in Californië geweest en had zelf geen kennis van de gewoonten van het volk. In feite was zij toen nog nooit ten westen van de Missouri rivier geweest. De enige kennis die ze had aangaande zaken daar, was wat het de Here behaagd had haar te openbaren. In de aanwijzingen in haar brief beschreef zij de royale manieren van de mensen in Californië en wat het resultaat van werk onder hen zou zijn met een strak, “krenterig” plan. Bij het prediken voor de mensen in Californië moesten zij benaderd worden met iets van de royale geest waar zij in werken, maar toch niet op een verkwistende manier.

Het voorspelde succes kwam

Wanneer ik nu terugkijk op de laatste zevenendertig jaar sinds het werk voor het eerst in Californië begon, en de toenmalige omstandigheden overzie met betrekking tot de toestand van de mensen en de manier waarop wij ons werk gedaan zouden hebben als we de getuigenissen niet hadden ontvangen, en als ik dan de resultaten bezie van het opvolgen van de gegeven aanwijzingen, kan ik zeggen, dat onze zaak in drie maanden meer vorderde dan het in een jaar gedaan zou hebben, als we niet geholpen waren in het dienstwerk door aanwijzingen, die wij ontvingen door de gave der profetie. Tot aan de lente van 1871 zijn vijf gemeenten van Sabbatvierders opgericht als resultaat van het werk in Sonoma County.

De eerste tentvergadering in San Francisco

In juni van datzelfde jaar spanden wij onze tent voor de eerste keer in San Francisco. Daar br. Bourdeau teruggekeerd was naar het oosten, werd een andere werker van Michigan gestuurd om zijn plaats in te nemen. Hij kwam op 17juni aan en voegde zich bij mij in het werk in de stad. Na enkele weken in de tent gewerkt te hebben, gingen wij verder met onze bijeenkomsten in gehuurde zalen, tot 1 december 1871. Als gevolg van dit werk aanvaardden meer dan vijftig personen de boodschap in San Francisco.

Interne beproevingen in Californië

Tot op die dag waren onze beproevingen in Californië meer door tegenstand van buitenaf geweest, maar nu verrees een onvoorziene geloofsbeproeving voor ons volk van een andere aard. Een medewerker bleef koppig volhouden in een handelwijze waarvan ik overtuigd was, dat die hem zelf en de zaak tot het onderwerp van berisping zou maken. Wij hadden enkele bittere vijanden in de stad, die iedere beweging van ons in de gaten hielden en gereed stonden om elke onverstandige daad in ons nadeel te benutten. Het werd daarom buitengewoon noodzakelijk om de vermaning van de apostel om “elke schijn van kwaad te vermijden”, op te volgen.

Gevaarlijke onafhankelijkheid

Ik beweerde niet, dat de broeder een werkelijke zonde had begaan door zijn handelwijze, maar ik redeneerde, dat onze vijanden munt zouden slaan uit datgene waarvan hij beweerde dat het onschuldig was. Hij nam het standpunt in, dat hij het recht had te handelen naar eigen goedvinden in de zaak, vooral omdat werd toegegeven, dat er geen zonde was in wat hij deed. Zo ging het door tot 23 januari 1872, toen ik van Sonoma County naar San Francisco ging om te zien wat er gedaan kon worden, om de zaken daar te beteugelen. Onze vijanden gebruikten zijn handelwijze toen al zoals ik gevreesd had. Maar hij nam het standpunt in dat het hun niets aanging en dat hij hun zou laten zien, dat hij een eigen mening had en dat hij de straten kon bewandelen, zoals hij wilde en met wie hij wilde, zonder zich te onderwerpen aan hun opmerkingen. Ik trachtte onder vier ogen hem te tonen, dat zo’n handelwijze niet goed was en dat zo’n onafhankelijke geest zou eindigen in kwaad. Hij had vrienden, die met hem sympathiseerden en sommigen van hen begonnen een houding aan te nemen die hem tot een onderwerp van nog grotere afkeur zou maken. Een groot deel van de gemeente zag het kwaad van zijn eigenzinnigheid in en waren bereid om de voorstellen die ik deed, te steunen en onze zaak van blamage te redden.

Een onderzoekende vergadering bepaald

Zo stonden de zaken op sabbat, 27 januari, toen besloten werd, dat er een onderzoek van het geval plaats moest vinden, en dat de gemeente enkele duidelijke beslissingen moest nemen, om hen te redden van de blaam, die deze uitdagende geest waarschijnlijk zou veroorzaken. Een vergadering werd bepaald, voor zondag 28 januari voor het in overweging nemen van de toestand en van onze plicht als gemeente ten aanzien van dit feit, te beginnen om 9.00 uur s’morgens. Een scheuring in die gemeente was schijnbaar onvermijdelijk. Ik besteedde een groot gedeelte van die nacht aan gebed tot God dat Hij voor ons wilde werken.

Een geschreven bekentenis

Op de morgen van de 28ste, toen ik op weg was naar de vergadering, ontmoette ik de medewerker die huilend op de stoep, vlakbij mijn kosthuis, stond. Hij zei: “Br. Loughborough, ik ga niet naar de vergadering vandaag.” “Niet naar de vergadering?” zei ik,; “de vergadering gaat over uw geval.” “Dat weet ik,” zei hij, “maar ik ben helemaal fout. U hebt gelijk in de positie, die U hebt ingenomen in verband met mij. Hier is een brief van mijn bekentenis, die ik aan de gemeente heb geschreven. Neemt u hem en leest u hem voor. Het is beter voor u en beter voor hen, die geneigd mochten zijn met mij te sympathiseren, als ik er niet ben.” “Wat heeft deze grote verandering sinds gisteren in u veroorzaakt?” vroeg ik.

Een wonderbaarlijk visioen ontvangen

Hij antwoordde: “Ik ging gisteravond, na de sabbat, naar het postkantoor en ontving een brief van zr. White, uit BattleCreek, Mich. Het is een getuigenis, dat ze voor mij heeft geschreven.” Hij overhandigde mij de brief en zei: “Lees het en u zult zien, hoe de Here mijn geval ziet.” Hij vroeg mij tegen de gemeente te zeggen, dat hij een getuigenis van zr.White had gekregen, waarin hij berispt werd voor zijn gedrag en dat hij het accepteerde, omdat het de waarheid was.

Overtuigend karakter van het visioen

Dit was deel van een gezicht gegeven aan zr. White te Bordoville, Vt., 10 december 1871. Zij begon het deel te schrijven betreffende de zaak van deze broeder op 27 dec. 1871, maar door een of andere reden werd de voltooiing van het document uitgesteld tot 18 jan. 1872, toen werd het beëindigd en in Battle Creek op de post gedaan. In die tijd deed de binnenlandse post van Michigan naar Californië – er bijna negen dagen over. Vele dingen worden haar in visioen profetisch getoond. Dat was deze keer ook het geval. Ten tijde van het visioen was er maar een schaduw van wat er zich feitelijk ontwikkeld had, toen het getuigenis in San Francisco aankwam. Door een vergelijking van de data is te zien dat het hoogtepunt van het geval in San Francisco kwam, nadat het geschreven getuigenis Battle Creek verliet. Onze broeders in San Francisco zagen direct, dat geen mens naar Battle Creek geschreven kon hebben om zr. White op tijd op de hoogte te brengen, om deze brief te schrijven, want toen was de toestand van zaken nog niet zodanig. Dit feit was van groot belang voor de broeders daar. Zij waren ervan overtuigd dat dit visioen van goddelijke oorsprong was. Ik had niet één regel geschreven aan br. White of zijn vrouw, aangaande de stand van zaken in San Francisco, en de medewerker verklaarde, dat hij niets geschreven had. De broeders zeiden: “Als hij geschreven had, zou hij niet de dingen verteld hebben, die over hem zelf naar voren kwamen.”

Hoe het visioen geschreven werd

Toen wij naderhand van de kant van Ellen White hoorden over het opschrijven en verzenden van het getuigenis, was dat nog meer bewijs dat de Heer, Die het visioen gaf, zich ook bekommerde over de tijd waarop het zou worden geschreven en zou worden verzonden, zodat het precies op de juiste tijd zou aankomen. Op een zeer vroeg uur in de morgen van 18 januari 1872 werd zr. White wakker met het hierboven beschreven getuigenis levendig in haar gedachten. De indruk was zo duidelijk voor haar, alsof die hoorbaar gesproken werd: “Schrijf onmiddellijk het getuigenis voor Californië, en zend het met de eerstvolgende postbestelling weg; het is dringend.” Toen dit herhaald werd, stond zij op, kleedde zich haastig aan en maakte de brief gereed. Vlak voor het ontbijt overhandigde zij het aan haar zoon Willie, en zei: “Breng deze brief naar het postkantoor, maar doe het niet in de brievenbus. Overhandig het aan de postchef en laat hem er zeker van zijn, dat het in de postzak komt, die vanmorgen vertrekt.” Later zei hij, dat hij haar instructies een beetje ongewoon vond, maar hij stelde geen vragen en deed wat hem gevraagd was en zag de brief in de postzak gaan.

Bewijs van goddelijke leiding

U zult het belang van het krijgen van de brief met die postzending onmiddellijk inzien, gezien onze situatie toen in San Francisco. In die tijd kregen wij slechts eenmaal per dag post over land. Was de brief op zondagavond de 28ste gekomen in plaats van op zaterdagavond de 27ste, dan zou er ongetwijfeld een treurige breuk geweest zijn in de kerk. Was hij verschillende weken eerder gekomen, zelfs vlak nadat het visioen gegeven was, dan zou de kerk niet zo goed de kracht ervan gezien hebben. Hier was een getuigenis, dat de duidelijke kenmerken droeg van Gods hand, niet alleen omdat het op het juiste tijdstip aankwam om de bestaande fouten te corrigeren, maar ook doordat het nederig aanvaard en beantwoord werd door de broeder, waardoor het een geweldige invloed had om eenheid en stabiliteit in die jonge kerk te brengen.

Wijze van opschrijven van de visioenen

Dit geval dient ook als een illustratie van haar eigen verklaring aangaande de wijze van het opschrijven, van wat ze gezien heeft. Hierover zegt ze: “Ik werd wakker geschud uit mijn slaap met het levendige besef van onderwerpen die al eerder aan mijn geest waren voorgesteld; en ik heb, midden in de nacht, brieven geschreven, die over het continent zijn gegaan en in een crisis aankwamen, en die een groot onheil hebben voorkomen voor de zaak van Christus.” TC vol.5, nr33 p671.

Wordt vervolgd.