Langzaam, heel langzaam, trokken Jozef en Maria met hun kostbare kindje naar het zuiden. Het was een lange, vermoeiende reis, want de weg liep voor het grootste gedeelte door een droge, zandwoestijn, en daar waren nergens leuke plekjes, om eens even heerlijk uit te rusten. Van Bethlehem naar de grens van Egypte is maar honderdvijftig kilometer. Tegenwoordig zou je er in een paar uur al kunnen zijn, maar in die tijd was het een zware reis van een paar dagen.

Koning Herodus wachtte en wachtte, maar de wijze mannen kwamen niet terug.
Ze waren wel van plan geweest om op de weg naar huis nog even langs Jeruzalem te gaan, omdat ze dachten, dat de koning graag wilde weten waar het kind was, zodat hij het kon gaan aanbidden. Maar nadat ze bij Maria en Jozef waren geweest, waarschuwde God hen in een droom, dat ze niet naar Herodus terug moesten gaan. Daarom "trokken zij langs een andere weg naar hun land terug".

Niemand weet hoeveel mensen dat wonderlijke licht aan de hemel zagen, toen de engelen naar Bethlehem kwamen om te zingen van Jezus' geboorte. Maar het is wel zeker dat het op honderden kilometers afstand nog te zien was.

Stel je nu eens voor, dat je in Bethlehem woonde in die nacht, dat Jezus werd geboren. Wat zou je dan gezien en gehoord hebben?
Denk je nu eens echt even in, dat je er bent, samen met je broertje. Het is een warme nacht en daarom staan de bedden buiten op het platte dak van het huis. De anderen slapen al, maar jij bent wakker. Je kijkt naar de hemel en probeert, of je de sterren kunt tellen.

Heb je wel eens s'avonds laat gereisd, terwijl voor alle hotels het bordje "vol" stond. Dan weet je wel hoe moe je daarvan wordt. De gedachte, dat je nergens kunt slapen en nergens anders heen kunt, wordt je dan bijna teveel.